13 czerwca, w 109. rocznicę drugiego objawienia Matki Bożej w Fatimie, spotkaliśmy się w naszym kościele na wspólnej modlitwie. Przybywających tradycyjnie na godz. 20:00 parafian witała pięknie przyozdobiona w kwiaty, ustawiona w nawie głównej Pani Fatimska. Od pewnego czasu uczestniczą w nich pastuszkowie — w te postacie wcielają się dzieci z naszej parafii.

Modlitwie przewodniczył ks. proboszcz. W słowie wprowadzającym przed modlitwą różańcową przybliżył postać Hiacynty, najmłodszej z widzących.

Na początku zaznaczył, że została ona włączona w poczet błogosławionych w Fatimie 13 maja 2001 roku. Uroczystego aktu beatyfikacji dokonał Jan Paweł II. Ksiądz proboszcz zwrócił uwagę, że najwięcej informacji o Hiacyncie dostarczyła s. Łucja. Wspomina ona, że pewnego razu, kiedy odwiedziło ich dwóch księży, polecili dzieciom, by modliły się za Ojca Świętego. Hiacynta zapytała wówczas, kim jest Ojciec Święty. Otrzymała wyjaśnienie i od tego czasu modliła się codziennie za papieża, ofiarując w jego intencji wszystkie cierpienia, trudy i doświadczenia.

Ksiądz kanonik zaakcentował, że miłość do papieża była jednym z rysów duchowości Hiacynty. Podczas Mszy św. beatyfikacyjnej Jan Paweł II podziękował jej za wszystkie modlitwy i umartwienia podejmowane za papieży.

Ksiądz proboszcz przytoczył słowa Hiacynty skierowane do Łucji: „Cierpię z miłości do Pana Jezusa jako zadośćuczynienie Niepokalanemu Sercu Maryi, za nawrócenie grzeszników i za Ojca Świętego”. Podkreślił, że Hiacynta była poruszona wizją piekła, którą ujrzała podczas objawienia 13 lipca — żadne pokuty ani umartwienia nie wydawały się jej zbyt wysoką ceną za zbawienie grzeszników.

Hiacynta była najmłodsza — w chwili objawienia Anioła miała sześć lat — a mimo to podjęła pokutę w intencji grzeszników. Nigdy nie narzekała i nie skarżyła się na cierpienia. Każdego wieczoru wspólnie z rodziną i sąsiadami odmawiała różaniec. Zachorowała na „hiszpankę”. Matka Boża zapowiedziała jej, że będzie cierpieć i umrze w samotności.

10 lutego 1920 roku przeszła bez znieczulenia operację usunięcia dwóch żeber. Po operacji pozostała rozległa rana, której dezynfekcja i zmiana opatrunków były bardzo bolesne. W cierpieniu Hiacynta wzywała Maryję na pomoc. Powtarzała, że musimy cierpieć, aby wejść do chwały nieba. 20 lutego czuła się bardzo źle. Odbyła spowiedź, a następnego dnia kapłan miał przynieść jej Komunię św. Niestety, nie doczekała tego momentu. Zmarła mając niespełna 10 lat — w samotności.

Kończąc wprowadzenie, ks. kanonik powiedział: „Mała Hiacynta prosi nas dzisiaj o kontynuowanie jej misji szerzenia kultu Niepokalanego Serca Maryi, o spowiedź świętą i Komunię Świętą w tym dniu, o odmówienie różańca oraz aktu zawierzenia Maryi Niepokalanej, o ofiarowanie Mszy św. w intencji wynagradzającej za nawrócenie grzeszników”.

Zanim rozpoczęliśmy odmawianie różańca, ks. proboszcz poprosił, byśmy tę modlitwę ofiarowali w intencji grzeszników — tych, którzy dawno nie korzystali z sakramentu pokuty i pojednania.

Podczas czerwcowego nabożeństwa fatimskiego rozważaliśmy tajemnice radosne różańca. W ich kontemplacji pomocne były rozważania odczytywane przez ks. proboszcza.

W rozważaniu tajemnicy Zwiastowania ks. proboszcz zwrócił uwagę na pokorną zgodę Maryi na Boże wezwanie — zgodę na wszystko, co nieznane i niepojęte. Podkreślił, że Fatima jest jakby dalszym ciągiem Zwiastowania: Maryja przychodzi z misją do ludzi i kolejny raz odpowiada Bogu: „niech mi się stanie według Twego słowa”. Zachęcał, byśmy i my uczyli się takiego zawierzenia.

W drugiej tajemnicy — Nawiedzeniu św. Elżbiety — ks. kanonik zwrócił uwagę, że Maryja poszła do Elżbiety z pośpiechem, ale nie sama: zaniosła jej Jezusa. Podkreślił, że prawdziwa pomoc wypływa z obecności Chrystusa w sercu. Orędzie fatimskie zachęca nas, byśmy napełnili się Bożym światłem i promieniowali nim w spotkaniach z innymi.

Rozważanie trzeciej tajemnicy — Narodzenia Jezusa — stało się okazją do zwrócenia uwagi na pokorę Boga, który przychodzi na świat w ubóstwie. Miłość objawia się pokorą. Ks. proboszcz podkreślił, że Maryja w Fatimie przypomina, iż Jezus, który narodził się w Betlejem, jest nieustannie obecny wśród nas ze swoją miłością. Zachęcał, byśmy zapytali siebie, czy chcemy, aby Bóg rodził się w nas.

W czwartej tajemnicy — Ofiarowaniu Pana Jezusa — usłyszeliśmy zachętę, by uczyć się czekać i wierzyć jak Symeon i Anna. Dzięki ufnej wierze rozpoznali w Jezusie Mesjasza. Ks. proboszcz podkreślił, że Fatima jest wezwaniem do wejścia na Bożą drogę — drogę odnajdywania Pana — i że Maryja zapewnia nas o swojej obecności.

Po odmówieniu czwartej dziesiątki pastuszkowie roznieśli obecnym światło odpalone od świecy stojącej przy figurze Pani Fatimskiej.

W rozważaniu piątej tajemnicy — Znalezienia Pana Jezusa w świątyni — usłyszeliśmy, że Maryja prowadzi ludzi w pielgrzymce wiary, w chwilach trwogi i poszukiwania Boga. Jest Tą, która prowadzi nas do świątyni. Ks. proboszcz podkreślił, jak ważne jest przeżywanie bólu zagubienia Jezusa i radości z Jego odnalezienia, gdy na nowo rozpoznajemy w Nim Drogę, Prawdę i Życie. Zaznaczył, że Fatima przypomina nam o konieczności stałego szukania Boga — a drogą do Jego odnalezienia jest nawrócenie.

Po zakończeniu modlitwy różańcowej, za krzyżem i figurą Matki Bożej Fatimskiej, ze śpiewem na ustach i płonącymi lampionami, wyruszyliśmy w procesji wokół kościoła. W czasie jej trwania z wieży kościoła rozległo się bicie dzwonów. Od 2011 roku słyszymy je codziennie o 21:00 — od czasu nawiedzenia naszej parafii przez Maryję w kopii Cudownego Obrazu.

Dzwony przypominają nam, że mamy być, pamiętać i czuwać — łącząc się duchowo z Jasną Górą, gdzie króluje Ta, która wskazuje na swego Syna i zachęca: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Po powrocie do kościoła zaśpiewaliśmy Apel Jasnogórski. Ku niebu popłynęły słowa: „Jestem… Pamiętam… Czuwam…”.

Potem ks. proboszcz wraz z księdzem rezydentem udzielił wszystkim błogosławieństwa. Zaśpiewaliśmy „kołysankę” i powróciliśmy do domów z sercami przepełnionymi pokojem, nadzieją i dobrymi postanowieniami nawrócenia, do którego wzywa Maryja w Fatimie.