4 czerwca obchodziliśmy uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, przed Soborem Watykańskim II nazywaną świętem Bożego Ciała. W tym dniu z Chrystusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie wychodzimy w uroczystych procesjach na ulice miast i wiosek. W naszej parafii Msza św., po której odbyła się procesja do czterech ołtarzy, sprawowana była o godz. 9:00. Przewodniczył jej ks. kan. Krzysztof Ordziniak, współcelebransami byli ks. Paweł Brylak i ks. kan. Andrzej Grabański.

W homilii, nawiązując do słów Ewangelii, podkreśliłem, że ukazuje nam ona Eucharystię jako pokarm z nieba dający życie. Zaznaczyłem, że Jezus sam powiedział o sobie, że jest drogą, prawdą i życiem. Wskazałem, że przeżywana uroczystość przypomina nam, iż Eucharystia to Jezus.

Następnie zaproponowałem spojrzenie na Eucharystię z trzech perspektyw: jako dar, jako źródło jedności i jako pokarm. Wskazując na Eucharystię jako dar, podkreśliłem, że jest ona darem na drogę do nieba, aby człowiek nie ustawał we współpracy z łaską dla swego zbawienia. Eucharystia przypomina nam, że człowiekowi nie wystarcza sama doczesność, gdyż został stworzony do wieczności.

Spoglądając na Eucharystię jako źródło jedności z Bogiem i drugim człowiekiem, podkreśliłem, że jedność może być budowana jedynie na fundamencie prawdy — a tą prawdą jest Jezus Chrystus. Zaznaczyłem, że jesteśmy zaproszeni do pełnego uczestnictwa w Eucharystii, trwając w stanie łaski uświęcającej, abyśmy mogli przyjmować Jezusa w Komunii św. Karmiąc się Ciałem Chrystusa, budujemy jedność z Nim i między sobą. Grzech wprowadza podział, zaś Eucharystia — dzięki obecności w niej Chrystusa — nas jednoczy.

Wskazując na Eucharystię jako pokarm dający życie wieczne, podkreśliłem, że Jezus mówi o sobie jako o chlebie żywym, że każdy, kto będzie Go spożywał, będzie żył na wieki. Tym pokarmem jest Jego Ciało i Jego Krew — On sam pod postacią chleba i wina. Aby żyć nie tylko tu i teraz, ale w wieczności, jesteśmy zaproszeni, by przyjmować Jego Ciało. Homilię zakończyłem opowiadaniem o spotkaniu z niedzielą, którą coraz rzadziej ludzie przeżywają w duchu wiary, zapominając, że największym skarbem i lekarstwem dla duszy są: Msza św., nabożeństwa, modlitwa, lektura świętych słów.

Po Mszy Świętej odbyło się wystawienie Najświętszego Sakramentu i odmówiliśmy Litanię do Serca Jezusowego. Następnie wraz z Jezusem ukrytym pod postacią Chleba wyruszyliśmy w procesji do czterech ołtarzy. Przy ostatnim ołtarzu, przy figurze Najświętszego Serca Pana Jezusa, udzieliłem błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem na cztery strony świata.

Udział w procesji był naszym dziękczynieniem za ustanowienie Najświętszego Sakramentu i za nieustanną obecność Chrystusa wśród nas. Dziękowaliśmy Bogu za dar Eucharystii oraz prosiliśmy o błogosławieństwo i pokój dla każdego z nas, dla naszych rodzin, dla Kościoła, naszej małej Ojczyzny, naszego kraju i całego świata.

Uroczystość ta jest przedłużeniem Wielkiego Czwartku, pokazuje nam, jak wielki dar zostawił ludziom Jezus. Pięknie wykonane ołtarze i udekorowane domy świadczyły o tym, że Jezus w hostii ukryty, który w tym dniu opuścił mury świątyni i wyszedł, by — jak śpiewamy — „zagrody nasze widzieć przychodzi i jak się Jego dzieciom powodzi”, był Gościem oczekiwanym.

Podczas procesji niesione były sztandary i feretrony, poduszki z symbolami religijnymi. Po raz pierwszy w procesji niesiony był przez uczestników spotkań w Rochowej Szkole feretron ze św. Rochem. Tuż przed baldachimem szły dziewczęta sypiące kwiatki.

Uroczystość uświetniła orkiestra parafialna. Przez kolejnych osiem dni, do czwartku włącznie, odbywać się będą w naszej parafii procesje wokół kościoła rano i wieczorem. To już rzadkość, więc trwajmy w tej pięknej tradycji przodków, będącej świadectwem naszego umiłowania Eucharystii. Troszczmy się o to, by tę miłość do Jezusa Eucharystycznego przekazać młodemu pokoleniu.